Tragedia na Przełęczy Diatłowa-rozdział 6

Życie Siemiona Zołotariowa, najstarszego uczestnika wyprawy na Otorten, wywołuje wiele pytań.

W 1959 roku Siemion pracował w kourowskiej bazie turystycznej przy rzece Czusowaja.

Znaczek pocztowy z 1959 roku. „Ural. Rzeka Czusowaja” (domena publiczna):

Ural. Rzeka Czusowaja

Rodzina

Rodzina Siemiona, zdjęcie z 1939 roku. Siemion trzeci od lewej w górnym rzędzie:

Siemion Zołotariow

Krewni Siemiona (nie ma go na tym zdjęciu):

Siemion Zołotariow

Rodzina Siemiona. Stoi drugi od lewej:

Siemion Zołotariow

1951 rok. Siemion i jego kuzyn Piotr:

Siemion Zołotariow

Siemion z rodzicami w latach pięćdziesiątych:

Siemion Zołotariow

Siemion z siostrami, 1950 rok:

Siemion Zołotariow

Dedykacja na odwrocie powyższej fotografii. Siemion podpisał się „brat Sasza”:

Siemion Zołotariow

Fotografia z 1951 roku. Przedstawia Siemiona z krewnymi, na odwrocie dedykacja, którą sporządził:

Siemion Zołotariow

Siemion i jego siostry:

Siemion Zołotariow

Wojna

Żołnierze Armii Czerwonej, II wojna światowa. Siemion drugi z lewej:

Żołnierze Armii Czerwonej, II wojna światowa, Siemion Zołotariow

Żołnierze Armii Czerwonej, II wojna światowa.
Na zdjęciu (w środku, na pierwszym planie) najprawdopodobniej znajduje się Siemion:

Żołnierze Armii Czerwonej, II wojna światowa, Siemion Zołotariow

Studia w Mińsku i życie po wojnie 

1947 rok, Uniwersytet w Mińsku. Siemion z koleżankami ze studiów:

Siemion Zołotariow

Dedykacja na odwrocie zdjęcia, sporządzona przez Siemiona dla jednej z kobiet z którymi się spotykał
(„Na pamiątkę dla mojej ukochanej”). Podpisał się imieniem „Sasza”:

Siemion Zołotariow

Siemion w 1947 roku:

Siemion Zołotariow

15 grudnia 1952 rok. Siemion z licznymi koleżankami (prawa do fotografii KP):

Siemion Zołotariow

Fotografia wykonana 29 czerwca 1952 roku na dziedzińcu Uniwersytetu Medycznego w Piatigorsku:

Siemion Zołotariow

1954 rok. Szkoła im. Lermontowa, gdzie Siemion uczył gimnastyki. Siedzi w pierwszym rzędzie:

Siemion Zołotariow

Siemion z uczniami:

Siemion Zołotariow

Maj 1955 roku. Siemion z nieznaną kobietą. Dedykacja na odwrocie „Zawsze będę Twoją najlepszą przyjaciółką”:

Siemion Zołotariow

Siemion z nieznaną kobietą, połowa lat pięćdziesiątych:

Siemion Zołotariow

Zdjęcie podarowane Siemionowi na pamiątkę. Dedykacja na odwrocie: „Dla Saszy od Wiery.
Jeśli kiedyś zapomnisz o mnie, przypomnij sobie wieczór przed świętem stalinowskiej konstytucji” (prawa do fot. KP):

Wiera dla Siemiona Zołotariowa

Siemion i nieznane kobiety:

Siemion Zołotariow

Siemion z nieznaną kobietą, połowa lat pięćdziesiątych:

Siemion Zołotariow

Siemion ze studentkami, które uczył gimnastyki:

Siemion Zołotariow

Fotografia z zajęć gimnastyki, prowadzonych przez Siemiona:

Siemion Zołotariow

Siemion z nieznaną kobietą, połowa lat pięćdziesiątych:

Siemion Zołotariow

Siemion pod koniec lat pięćdziesiątych:

Siemion Zołotariow

Żona i synek

Sasza (Aleksander). Synek Siemiona urodzony w 1956 roku. Losy dziecka nie są znane:

Sasza synek Siemiona Zołotariowa

Żona z małym Saszą na rękach. Obok pasierbica Siemiona:Żona Siemiona Zołotariowa z dziećmi

Dokumenty

Fragment pisma z 26 kwietnia 1945 roku, w którym zgłoszono kandydaturę Siemiona do otrzymania Orderu Czerwonej Gwiazdy. Współcześni historycy mają poważne zastrzeżenia do szlaku bojowego, który rzekomo przebył Zołotariow i stoczonych przez niego bitew:

Siemion Zołotariow, order Czerwonej Gwiazdy

Fragment wykazu żołnierzy Armii Czerwonej. Pod numerem 26 (ISN 665209) znajduje się Aleksander Zołotariow.
We wniosku do otrzymania Orderu Czerwonej Gwiazdy figuruje jako Siemion:

Siemion Zołotariow - wykaz żołnierzy Armii Czerwonej

Fragment ankiety osobowej z Białoruskiego Instytutu Kultury Fizycznej w Mińsku, wypełnionej przez Zołotariowa.
Tu podał imię Siemion oraz informację, że walczył w latach 1941 – 1945:

Siemion Zołotariow, dokumenty

Życiorys spisany przez Zołotariowa. Informuje, że w 1941 roku ukończył szkołę średnią i został powołany do armii:Siemion Zołotariow, dokumenty

Indeks Zołotariowa z Instytutu Kultury Fizycznej w Mińsku:

Siemion Zołotariow, dokumenty

Fragment pierwszej strony zaświadczenia o przyjęciu Siemiona do partii:

Siemion Zołotariow, dokumenty przyjęcie do KPZR

Fragment legitymacji partyjnej z 1949 roku:

Siemion Zołotariow, legitymacja KPZR

 

Fotografia Siemiona z legitymacji partyjnej:

Siemion Zołotariow, legitymacja KPZR

Podpis Siemiona z legitymacji partyjnej:

Siemion Zołotariow, legitymacja KPZR

Odpis dyplomu numer 430992, wydany przez Białoruski Instytut Kultury Fizycznej w Mińsku.
Potwierdza, że Siemion Zołotariow rozpoczął studia w 1946 roku, ukończył w 1950:

Siemion Zołotariow, dokumenty

Dokumenty Siemiona z Instytutu Kultury Fizycznej w Mińsku:

Siemion Zołotariow, dokumenty

Wniosek do dyrektora Instytutu Kultury Fizycznej w Mińsku z prośbą o udzielenie urlopu (1946 rok):

Siemion Zołotariow, dokumenty

Oryginał pisma wysłanego przez prokuratora Iwanowa do matki Siemiona.
Iwanow informuje, że zwraca aparat fotograficzny znaleziony na miejscu tragedii,
który należał do Siemiona (akta śledcze, tom 2, s. 64):

Siemion Zołotariow, pismo prokuratora Lwa Iwanowa

List napisany przez matkę Siemiona do prokuratora Iwanowa.
Dziękuje za zorganizowanie pogrzebu syna (akta śledcze, tom 2):

List matki Siemiona Zołotariowa do prokuratora Lwa Iwanowa

Mogiła

Grób na cmentarzu Iwanowskim w Jekaterynburgu. Nie wiadomo, kto został w nim pochowany:

Grób Siemiona Zołotariowa na cmentarzu Iwanowskim w Jekaterynburgu

Lokalizacja mogiły na mapie cmentarza. Zaznaczenie czerwoną kropką (screen z OpenStreetMap):

Grób Siemiona Zołotariowa na cmentarzu Iwanowskim w Jekaterynburgu

________

© Alice Lugen. Wszelkie prawa zastrzeżone. Proszę o wskazanie autora i źródła przy korzystaniu z prawa cytatu.

Zdjęcia użyte na stronie (o ile nie zaznaczono inaczej) pochodzą ze zbiorów Fundacji Pamięci Grupy Diatłowa, prowadzonej przez Jurija Kuncewicza, z siedzibą w Jekaterynburgu, która posiada do nich wszelkie prawa. Z wyjątkiem serwisu diatlow.pl fotografia nie może być upowszechniana bez pisemnej zgody Fundacji.

  • Prawa do pozostałych fotografii należą do redakcji gazety „Komsomolskaja Prawda„.
  • Wiele dokumentów Siemiona (w tym legitymacja partyjna i akta z Białoruskiego Instytutu Kultury Fizycznej w Mińsku) zostało zgromadzonych przez Natalię i Nikołaja Warsegow, dziennikarzy KP i przekazanych Fundacji.
  • Część zdjęć rodzinnych badacze tragedii otrzymali od pasierbicy Siemiona lub jego dalszych krewnych.
  • Badacze tragedii nie dysponują fotografiami Siemiona z baz turystycznych, w których pracował po przeprowadzce z Mińska.

Przez „akta śledcze” rozumiem: Sprawa kryminalna o śmierci turystów w rejonie góry Otorten [Ugołownoje dieło o gibieli turistow w rajonie gory Otortien], Swierdłowsk 1959. Akta śledcze sprawy kryminalnej prowadzonej przez prokuraturę rejonową w Iwdelu oraz prokuraturę obwodową w Swierdłowsku zostały połączone. Nie nadano im sygnatury. Od 1959 do 2019 roku były przechowywane w Archiwum Państwowym Obwodu Swierdłowskiego [Gosudarstwiennyj Archiw Swierdłowskoj Obłasti] z siedzibą w Jekaterynburgu, przy ulicy Wajniera. Po wznowieniu dochodzenia ws. śmierci grupy Diatłowa akta zostały z archiwum zabrane. Obecnie nie wiadomo, gdzie się znajdują, ponieważ są przedmiotem pracy prokuratury.

II wojna światowa – w Rosji powszechnie stosuje się określenie Wielka Wojna Ojczyźniana. Jej początek datuje się na 22.06.1941, tj. dzień ataku Hitlera na Związek Radziecki. Największe zbiory dokumentów on-line z wykazami żołnierzy i odznaczeń znajdują się w serwisie: podvignaroda.ru Wedle danych z serwisu Siemion został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy.

W 1959 roku Jekaterynburg nosił nazwę Swierdłowsk.